قفس

برای سهیلا غدیری بی پناه ترین زن ایرانی

روز چهارشنبه در جلوی زندان اوین هیچ کس باور نمی کرد که سهیلا غدیری به دار آویخته شود. همه منتظر بودند که خبر توقف حکمش را بشنوند. اندکی پس از اذان صبح خبر رسید که چهار مرد و یک زن اعدام شدند. تنها یک زن ود که قرار بود اعدام شود. سهیلا اعدام شده بود. همه کسانی که در بیرون از زندان بودند اندوهگین و ناراحت و عده ای نیز شدیدا گریه می کردند. خواست در مورد سهیلا یادداشتی بنویسم که امروز به صفخات روزنامه ها مراجعه کردم و دیدم خانم بفرزانه روزستانی با قلمی زیبا در روزنامه اعتماد رای این زن بی پناه یادداشتی مرقوم نموده اند که زیر نظر خوانندگان این وبلاگ را به آن جلب می کنم. امروز پنجشنبه و فرصتی است که خواندن قران و فاتحه برای این زن بی پناه از خداوند برای وی آمرزش بطلبیم هر چند می دانم جای چنین انسانهای رنج کشیده ای جز بهشت جای دیگری نیست. روحش شاد.

سهيلا قديري تنهاترين و بي پناه ترين ايراني که زندان هاي کشور تاکنون به خود ديده، ديروز اعدام شد. نه کسي را داشت که براي اعدام نشدنش به دادستان التماس کند و نه حتي بيرون در زندان اوين کسي منتظر بود تا انجام اعدام را به اطلاعش برسانند. کسي بدن بي جان او را تحويل نمي گيرد و هيچ ختمي به خاطر او برگزار نمي شود. از همه درآمدهاي نفتي کشور فقط چند متر طناب نصيب گردن او شد و از 70 ميليون جمعيت ايران تنها کسي که به او محبت کرد، سربازي بود که دلش آمد صندلي را از زير پاي سهيلا بکشد و به 16 سال بي پناهي و فقر و آوارگي او پايان دهد و او را روانه آن دنيا کرد که مامن زجرکشيدگان و بي پناهان و راه به جايي نبردگان است.سهيلا 16 سال پيش از خانواده يي که هيچ سرمايه مادي و فرهنگي نداشت تا خوب و بد را به او بياموزد، فرار کرد و ميهمان پارک هاي ميدان تجريش شد. حال او يک دختر شهرستاني يا دهاتي با لهجه کردي و لباس هايي بود که به سادگي مي شد دريافت به شمال تهران تعلق ندارد و از اينجا بود که ميهمان ثابت گرسنگي و سرماي زمستان و گرماي تابستان و نگاه کثيف و هرزه رهگذران شد.پس از سال ها آوارگي در حالي که فرزند ناخواسته يي را حمل مي کرد، از سوي پليس دستگير شد و براي اولين بار در زير سقف بازداشتگاه احساس خانه و مامن داشتن را تجربه کرد. به گفته خودش کودک پنج روزه اش را کشت چون تحمل سختي و گرسنگي و آوارگي کشيدن فرزند دلبندش را نداشت. وقتي وکيل در جلسه دادگاه از او مي خواهد که بگويد «دچار جنون شده بودم فرزندم را کشتم»، زير بار نرفت و باز تاکيد کرد من عاشق کودکم بودم زيرا به غير از او کسي را نداشتم ولي نمي خواستم فرزند يک مرد معتاد و يک زن ولگرد بي پناه به روزگار من دچار شود. منطق زن فقيري که در دادگاه تکرار مي کرد من روي سنگفرش هاي خيابان و زير باران بزرگ شده ام، آن کودک بي پناه تر از مادرش را به کام مرگ کشاند و پس از دو سال مادرش نيز به سرنوشت مشابهي دچار شد.اعدام بي پناه ترين ايراني اين سوال را مطرح مي کند که گناه ولگردي و هرزگي يک انسان فقير و بي پناه و راه گم کرده بزرگ تر است يا گناه جامعه ثروتمندي که براي فنا نشدن امثال سهيلا اقدامي نمي کند. قبح فسق و فجور سهيلا زشت تر است يا اينکه کسي در مناطق شمال تهران از شدت گرسنگي به تن فروشي روي آورد. و در نهايت وجود امثال سهيلاي ولگرد و قاتل براي يک جامعه پرادعا و پر از مراسم پرريخت و پاش زشت تر است يا بي تفاوتي نسبت به اينکه در لابه لاي کوچه پس کوچه هاي حوالي ميدان تجريش، انساني در اثر سرماي دي و بهمن چنان به خود بلرزد که براي نمردن از سرما و گرم شدن، هر شب را در خانه يي سپري کند. حال که از فقر و بي پناهي و به تعبير برخي، استضعاف امثال سهيلا احساس گناه نکرديم، از گرسنه ماندن او در خيابان هاي پر از رستوران تجريش شرمنده نشديم، و از اينکه جايي را نداشته تا شب هاي زمستان را در آن سپري کند. فرجام سهيلا قديري و کودک پنج روزه اش ثمره يک بي عدالتي و يک ظلم غدار اجتماعي است که براي سر و سامان و پناه دادن به امثال سهيلا چاره يي نينديشيده. اگر نگاه سنتي خشن و بي عاطفه سياه و سفيد جامعه خود را به تجربه ديگر جوامع متوجه کنيم، درمي يابيم بسياري از کشورها راه حل هايي را تجربه کرده اند. کشورهاي اروپايي مراکزي را داير کرده اند که هدف از سازماندهي آن پناه دادن به کساني است که براي مدت کوتاهي يا اساساً سرپناهي ندارند و بدون سرپناه فنا مي شوند. حتي در کشور ثروتمندي همچون سوئد يا انگليس زناني که در اثر اختلاف خانوادگي از خانه فراري مي شوند به مکان هاي تعريف شده يي هدايت مي شوند تا آرامش بيابند و به زندگي عادي بازگردند.براي جامعه يي که مفتخر است هرساله در مراسم و مناسبت ها تعداد ديگ هاي بار گذاشته شده صدتا صدتا اضافه مي شود و بسياري از نهادها با يکديگر رقابت مي کنند، تامين زندگي دو هزار يا پنج هزار نفر امثال سهيلا هزينه و سازماندهي کمرشکني محسوب نمي شود.اعدام امثال سهيلا به عنوان نماينده فقيرترين اقشار آسيب پذير که از يکي از دورافتاده ترين شهرهاي غرب کشور به تهران پرتاب شده، کدام حس عدالت طلبي کجاي نظام قضايي ما را اقناع مي کند و پاسخ مي گويد. آيا سهيلا قديري شهروند دارنده شناسنامه کشور ايران به خاطر محروميت و فلاکتي که کشيد و نقل آن، اشک همگان را در دادگاه درآورد بايد غرامت دريافت مي کرد يا حکم اعدام. يک هفتادميليونيوم درآمدهاي نفتي ايران که بالغ بر 735 ميليارد دلار مي شود معادل 10 هزار و پانصد دلار يا 10 ميليون و 500 هزار تومان مي شود. سهم سهيلا به عنوان عضوي از جامعه 70 ميليوني ايران با يک حساب سرانگشتي 10500 دلار يا 10 ميليون و 500 هزار تومان مي شود. در شرايطي که بسياري از اقشار جامعه ايران با تحصيل در آموزش و پرورش و تحصيلات دانشگاهي مجاني و با دريافت يارانه هاي بهداشتي، غذايي و دارويي بسيار بيشتر از 10500 دلار از سهم درآمد نفتي تسهيلات دريافت کرده اند، سهيلا به عنوان شهروند جامعه ايران هيچ گاه امکان بهره مندي از هيچ تسهيلات دولتي و ملي را نداشت. به همين لحاظ سهيلا به عنوان کسي که نتوانست از هيچ امکاناتي بهره مند شود، بايد حداقل 10 ميليون و 500 هزار تومان سهم خود را از درآمدهاي نفتي 30 سال گذشته دريافت مي کرد. و نيز به خاطر محروميت هايي که به آن دچار شد و عقب ماندگي و عقب افتادگي مضاعفي را بر او تحميل کرد، مبالغ ديگري را نيز بايد به عنوان خسارت دريافت مي کرد. به اين ترتيب سهيلا با داشتن 10 ميليون و 500 هزار تومان امکان آن را داشت تا اتاقي را اجاره کند، کار شرافتمندانه يي را بيابد و شب ها از گرسنگي و زمستان ها از سرما به خود نلرزد. شايد او مي توانست خانواده يي تشکيل دهد و لذت مادر شدن و همسر بودن را تجربه مي کرد و نيز فرصت مي يافت به جاي کشتن فرزند دلبندش با شيرين زباني و شيطنت هاي کودکانه او آرامش يابد. اما سهيلا به جاي آرامش خانواده و همسر و فرزند، در فشار حلقه طناب دار آرام گرفت. حداقل او ديگر گرسنگي نمي کشد، از سرما به خود نمي لرزد و نگاه هاي هرزه را تحمل نمي کند. بي ترديد در رحمت و غفران خداوند رحمان و رحيم آرامش يافته است.

منبع:http://mohegh.blogfa.com/post-229.aspx

+ نوشته شده در جمعه یکم آبان 1388ساعت 11:45 توسط بهنازمهرانی |

روزها چه پر شتاب می گذرند

شبهای هجرراگذراندیم و زنده ایم

مارا به سخت جانی خود این گمان نبود

4 آبان روز تولد پدرم بود.گاهی به کار بردن واژه ی بود چه دردی به جان آدم میریزد.در پایان روز 4 آبان پدرم در حالی که همسرم در کنارش بود، علایم حیاتی خود را کاملن از دست داد.4 روز به خاطر انجام وظیفه و نه از روی انسان دوستی (که جان ادمی کالای بی ارزشیست اینجا )به دستگاه علایم حیاتی وصل شد و در پایان روز 8 آبان به دیار باقی شتافت. اکنون چند روزی تا مراسم سالگرد نبودنش باقی مانده در حالی که ما هنوز رفتنش را باور نداریم و در تمام لحظات زندگیمان حضور پر رنگی دارد.تنها چیزی که به ما ارامش می بخشد این است که پدرم علیرغم تمام فشارها و سختی ها انگونه که دلش می خواست زندگی کرد وبزرگواری و کرامتش نه به عنوان پدر که به عنوان انسانی ازاده وبزرگوار باعث افتخار من و همه ی کسانیست که او را می شناختند.حس انسان دوستی ،بیزاری از جهل و کتاب خواندن را از او آموختم.روانش شاد و یادش گرامی باد.

پدرم در حال نواختن سنتور

پدرم هنگام کوهنوردی

آغاز بیماری ALM در اورژانس بیمارستان شریعتی

پدرم بعد از اولین شیمی درمانی نا موفق در منزلمان در مهران(طالقان

پدرم پس از دومین شیمی درمانی ناموفق و آغاز درمان با ارسنیک در منزل خودشان در فردیس

پدرم در اخرین هفته های زندگی اش در مراسم نامزدی طاهره (دختر عموم)

هفتمین روز درگذشت پدر

هفتمین شب درگذشت پدرم،سر مزار به وصیت او

پدر و مادرم

پدر و بهزاد عزیزم در مراسم نامزدی طاهره

پدر و کاوه ی عزیزم

پدر و مهناز عزیزم

پدر،من و همسر عزیزم(حسن)

پدر و عموی عزیزم که در مدت 6 ماه بیماری پدر حتی 1 روز از

بالین او دور نشد.

هرگز از مرگ نهراسیده ام

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

باری همه ی هراس من از مردن در سرزمینیست

که مزد گورکن از آزادی آدمی افزون باشد.

احمد شاملو .

پی نوشت1-اعدام قریبالوقوع 3 نوجوان

صفر انگوتی ،تاریخ تولد: 1368/6/29 ،تاریخ وقوع جرم:. 1386/1/5.تاریخ تعیین شده برای اعدام:29 مهر ساعت4 در زندان اوین.

محمد رضا حدادی،تاریخ تولد:1366/12/27 ،سن وی در هنگام وقوع جرم:15 ساله،حکم اعدام وی برای آخرین بار در تاریخ 12 تیر 84 تایید شد و هر لحظه امکان اعدام وی وجود دارد.

امیر امرالهی ،تاریخ تولد:1368/8/10 ،سن وی هنگام وقوع جرم:16ساله،حکم اعدام وی نیز در شعبه ی 27 دیوان عالی کشور تایید شده است.

پی نوشت 2-ایران در سال 1375 بهکشورهای عضو پیمان نامه ی حقوق کودک پیوسته است.ماده ی 378 این پیمان نامه اذعان می دارد:مجازات مرگ یا حبس ابد بدون امکان آزادی،نباید در مورد جرمهایی که در سنین پیش از 18 سال مرتکب شده اند اعمال گردد.

از سوی دیگر مطابق بند 5 ماده‌ی 6 میثاق حقوق مدنی و سیاسی حکم اعدام نبایستی برای افرادی که در سنین پیش از 18 سال مرتکب جرم شده‌اند صادرشود.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم مهر 1388ساعت 5:29 توسط بهنازمهرانی |

بهنود شجاعی به قتل رسید.

از ساعت 2 نیمه شب اینجا پای کامپیوتر نشسته ام تا آقای مصطفایی از اوین برسد و بگوید اولیای دم بهنود را بخشیدند.کودک بی مادری که جامعه او را به سمت و سوی آن چه شد سوق داد و بعد به خاطر آنچه شد جانش را از او ستاند.گریه امانم نمی دهد .زیر فشار این همه بی عدالتی کم کم احساس ناتوانی می کنم.اما از همه این بی عدالتی ها عذاب آورتر دیدن گرفتن جان کودکی بی پناه که نه از روی عمد مرتکب جرمی شده است می باشد..بر ما چه گذشته است که این چنین اهن دل شده ایم.جان ادمی چه کالای بی ارزشیت اینجا.در خانه ی ما همه خوابیده اند. می خواهم فریاد بزنم و های های گریه کنم. همه ی ما مسئولیم.بگذار تا کمی از اندوه و خشمم کاسته شود تا بتوانم از روی عقل بنویسم.

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت 3:34 توسط بهنازمهرانی |